گر در شرم و خیرم از خود نه ام از غیرم

ای خواجه تو نامم نه تا خویش بدان خوانم

نی بنده نی آزادم نی موم نه پولادم

نی دل به کسی دادم نی دلبر ایشانم

آن سو که کشد آن کس ناچار چنان رانم