باده ده و کم پرس که چندم قدح است این

کافسون نپذیرد دل و افسانه ندانیم

چون شانه در آن زلف چنان رفت دل ما

کز بیخودی از زلف تو تا شانه ندانیم

کز یاد تو ما باده ز پیمانه ندانیم