بستیم دهان خود و باقی غزل را

ما پیله عشقیم که بی برگ جهانیم

ماییم در آن وقت که ما هیچ نمانیم

آن وقت که پا نیست شود پای دوانیم

آن وقت بگوییم که ما بسته دهانیم