که از مژگان خیالت را بجستم

مرا گفتی ببر از جمله یاران

بکندم از همه دل در تو بستم

مرا دل خسته کردی جرمم این بود

ببر جان مرا تا در پناهت

دو دستک می زنم کز جان بسستم

چه عالم هاست در هر تار مویت