پری را چهره ای چون ارغوان است

از آن هیبت دوتا چون کاف و نونم

پری زاده مرا دیوانه کرده ست

مسلمانان که می داند فسونم

بنالم کارغوان را ارغنونم

مگر من خانه ماهم چو گردون

که چون گردون ز عشقش بی سکونم