سبو و کوزه و ساغر بگیریم

دلی دارد غمش چون سنگ مرمر

از آن مرمر دو صد گوهر بگیریم

چو جوشد سنگ او هفتاد چشمه

کمینه چشمه اش چشمی است روشن

که ما از نور او صد فر بگیریم