که گر ویران شود عالم بسازیم

ور آدم نیز از ما گوشه گیرد

به جان تو که بی او هم بسازیم

یکی جانی است ما را شادی انگیز

اگر دریا شود آتش بنوشیم

وگر زخمی رسد مرهم بسازیم

به پیش کعبه رویش بمیریم