چو خواهی سنگ و آهن را کنی رام

از آن بازی که من می دانم و تو

چه بازی ها تو پختستی و من خام

تویی کز مکر و از افسوس و وعده

مها با این همه خوشی تو چونی

ز زحمت های ما وز جور ایام

چه می پرسم تو خود چون خوش نباشی