غلام ایستاده رده خیل خیل

نشسته سپهدار بر تخت عاج

نهاده بران عاج کرسی ساج

ز هودج فرو هشته دیبا جلیل

بر خیمه نزدیک پرده سرای

به دهلیز چندی پیاده به پای

بدو گفت کاو را فریبرز خوان