من تشنه بدم نمی غنودم

تفهیم تو تیز کرد گوشم

کان راز شریف را شنودم

سیل آمد و برد خفتگان را

صیقل گر سینه امر کن بود

گر من ز کسل نمی زدودم

توفیر شد از مکارم تو