من پس گوش از خجالت تا سحر خاریده ام

هر که گوید کان چراغ دیده ها را دیده ام

پیش من نه دیده اش را کامتحان دیده ام

چشم بد دور از خیالش دوشمان بس لطف کرد

گر چه او عیار و مکار است گرد خویشتن

از میان رخت او من نقدها دزدیده ام

پای از دزدی کشیدم چونک دست از کار شد