ای سیه دل لاله بر کشتم چرا خندیده ای

من به چنگ خود همیشه پرده ام بدریده ام

من به ناخن های خود هم اصل خود برکنده ام

من ز ابر چشم خود بر کشت جان باریده ام

نوبهارت وانماید آنچ من کاریده ام

چون بهارم از بهار شمس تبریزی خدیو

از درونم جمله خنده وز برون زاریده ام