گفت رستم از صبا تا من صبا بشناختم

چون درخت از زیر خاکی دست ها بالا کنم

در هوای آن کسی کز وی هوا بشناختم

ای شکوفه تو به طفلی چون شدی پیر تمام

شاخ بالا زان رود زیرا ز بالا آمده ست

سوی اصل خویش یازم کاصل را بشناختم

زیر و بالا چند گویم لامکان اصل من است