زانک هر چیزی به اصلش شاد و خندان می رود

پیش آن عید ازل جان بهر قربان می برم

چون کبوترخانه جان ها از او معمور گشت

پس چرا این زیره را من سوی کرمان می برم

سوی اصل خویش جان را شاد و خندان می برم

زیر دندان تا نیاید قند شیرین کی بود

جان همچون قند را من زیر دندان می برم