خویشتن را بسکلم چون خویشتن را لنگرم

می خرامم من به باغ از باغ با روحانیان

چون گل سرخ لطیف و تازه چون نیلوفرم

کشتی تن را چو موجم تخته تخته بشکنم

ور من از سختی دل در کار خود سستی کنم

زود از دریا برآید شعله های آذرم

همچو زر خندان خوشم اندر میان آتشش