با جنید و بایزید و شبلی و ادهم خوریم

این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم

جمع مستان را بخوان تا باده ها با هم خوریم

باده ای کابرار را دادند اندر یشربون

ابر نبود ماه ما را تا جفای شب کشیم

مرگ نبود عاشقان را تا غم ماتم خوریم

نفس ماده کیست تا ما تیغ خود بر وی زنیم