این جهان افسونگرست و وعده فردا دهد

زخم بر رستم زنیم و زخم از رستم خوریم

بود مردم خوار عالم خلق عالم را بخورد

خالق آورده ست ما را تا که ما عالم خوریم

ما از آن زیرکتریم ای خوش پسر که دم خوریم

گر پری زادیم شب جمعیت پریان بود

ور ز آدم زاده ایم آن باده با آدم خوریم