شمس تبریزی تو سلطانی و ما بنده توییم

هیچ دریا کم شود زان رو که بیش و کم خوریم

گه چو گردون از مه و خورشید اشکم پر کنیم

گر چو خورشید آب ها را جمله بی اشکم خوریم

لاجرم در دور تو باده به جام جم خوریم