فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن

که نهی چهره سرخت نفسی بر رخ زردم

وگر از لطف درآیی که بر این هم بفزایی

به یکی بوسه ز شادی دو جهان را بنوردم

تو گمان داشتی ای جان که مگر رفتم و مردم