طرف سدره جان را تو فروکش به کفم نه

که اگر روترشم من نه همان شهدم و قندم

چو دلم مست تو باشد همه جان هاست غلامم

وگر از دست تو آید نکند زهر گزندم

سوی آن قلعه عالی تو برانداز کمندم

نه بر این دخل بچفسم نه از این چرخ بترسم

چو فزون خرج کنم من نه فزون دخل دهندم