صفت مفخر تبریز نگویم به تمامت

که در آن صدر معلا چو تویی نیست ملازم

همگان وقت بلاها بستایند خدا را

تو شب و روز مهیا چو فلک جازم و حازم

چه کنم رشک نخواهد که من آن غالیه بیزم