چو به تبریز رسد جان سوی شمس الحق و دینم

ز سر پا بنشانم که ز داغت به نشانم

عجب ای عشق چه جفتی چه غریبی چه شگفتی

چو دهانم بگرفتی به درون رفت بیانم

همه اسرار سخن را به نهایت برسانم