چو برویید نباتش چو شکر بست زبانم

ز یکی پسته دهانی صنمی بسته دهانم

همه خوبی قمر او همه شادی است مگر او

که از او من تن خود را ز شکر بازندانم

تو چه پرسی که کدامی تو در این عشق چه نامی