چو صلاح دل و دین را مه خورشید یقین را

چو مرا برد به نارم دو چو خود بازستانم

چو شکرگیر تو گشتم چو من از تیر تو گشتم

چه شد ار بهر شکارت شکند تیر و کمانم

به تو افتاد محبت تو شدی جان و روانم