تن ما را همه جان کن همه را گوهر کان کن

تو مرا پشت و پناهی ز تو آراسته کارم

جز عشقت نپذیرم جز زلف تو نگیرم

که در این عهد چو تیرم که بر این چنگ چو تارم

ز طرب چشمه روان کن به سوی باغ و بهارم