که هزارساله ره من ز ورای گرم و سردم

به لب شکرفشانت به ضمیر غیب دانت

که نه سخره جهانم نه زبون سرخ و زردم

به رخ چو آفتابت به حلاوت خطابت

به هوای همچو رخشت به لوای روح بخشت

که بجز تو کس نداند که کیم چگونه مردم

به سعادت صباحت به قیامت صبوحت