دو هزار ملک بخشد شه عشق هر زمانی

هوسی است در سر من که سر بشر ندارم

من از این هوس چنانم که ز خود خبر ندارم

من از او بجز جمالش طمعی دگر ندارم

کمر و کلاه عشقش به دو کون مر مرا بس

چه شد ار کله بیفتد چه غم ار کمر ندارم