تبریز عهد کردم که چو شمس دین بیاید

که نگفت عذر روزی که برو شکر ندارم

بنمودمی نشانی ز جمال او ولیکن

دو جهان به هم برآید سر شور و شر ندارم

بنهم به شکر این سر که به غیر سر ندارم