اگرم حسود پرسد دل من ز شکر ترسد

به دو چشم ناودانی صفت سحاب گویم

چو ز آفتاب زادم به خدا که کیقبادم

نه به شب طلوع سازم نه ز ماهتاب گویم

به شکایت اندرآیم غم اضطراب گویم

بر رافضی چگونه ز بنی قحانه لافم

بر خارجی چگونه غم بوتراب گویم