ز رهی که کس نداند به ضمیرشان دویدم

برسان به همدمانم که من از چه روگرانم

چو گزید مار رانم ز سیه رسن رمیدم

خمشان بس خجسته لب و چشم برببسته

چو ز دل به جانب دل ره خفیه است و کامل

ز خزینه های دل ها زر و نقره برگزیدم

به ضمیر همچو گلخن سگ مرده درفکندم