که نهان شدم من این جا مکنید آشکارم

دهلی بدین عظیمی به گلیم درنگنجد

فر و نور مه بگوید که من اندر این غبارم

به سر مناره اشتر رود و فغان برآرد

شتر است مرد عاشق سر آن مناره عشق است

که مناره هاست فانی و ابدی است این منارم

تو پیازهای گل را به تک زمین نهان کن