گر ز برق دل خود بر که و کهسار زنیم

شد جهان روشن و خوش از رخ آتشرویی

خیز تا آتش در مکسبه و کار زنیم

پاره پاره شود و زنده شود چون که طور

هله باقیش تو گو که به وجود چو توی

سرد و حیف است که ما حلقه گفتار زنیم