تا ز زخمه خوش تو ساخته چون چنگ شویم

هین که اندیشه و غم پهلوی ما خانه گرفت

باده ده تا که از او ما به دو فرسنگ شویم

مطربا بهر خدا زخمه مستانه بزن

مجلس قیصر روم است بده صیقل دل

تا که چون آینه جان همه بی رنگ شویم

یک جهان تنگ دل و ما ز فراخی نشاط