چونک بی من باغ حال خود بدید

از فراقش خشک و بی بر می کنم

گلبنان را جمله گردن می زنم

قصد شاخ تازه و تر می کنم

جور هشتم داد و داور می کنم

از بهار وصل بر بیمار دی

مغفرت را روح پرور می کنم