کز میان باغ و بستان می روم

من به خود کی رفتمی او می کشد

تا نپنداری که خواهان می روم

چشم نرگس خیره در من مانده ست

عقل هم انگشت خود را می گزد

زانک جان این جاست و بی جان می روم

دست ناپیدا گریبان می کشد