گردان به گرد ماهت چون گنبد کبودم

دامی است در ضمیرم تا باز عشق گیرم

آن باز بازگونه چون مرغ درربودم

ای شعله های گردان در سینه های مردان

آن ساعت خجسته تو عهدها ببسته

من توبه ها شکسته بودم چنانک بودم

عقلم ببرد از ره کز من رسی تو در شه