آن ساعت خجسته تو عهدها ببسته

آن باز بازگونه چون مرغ درربودم

ای شعله های گردان در سینه های مردان

گردان به گرد ماهت چون گنبد کبودم

من توبه ها شکسته بودم چنانک بودم

عقلم ببرد از ره کز من رسی تو در شه

چون سوی عقل رفتم عقلم نداشت سودم