غمی گشت رستم چو او را بدید

که اندیشه دل بدان گونه بود

میان سپه دید سهراب را

چو می لعل کرده به خون آب را

خروشی چو شیر ژیان برکشید

بدو گفت کای ترک خونخواره مرد

از ایران سپه جنگ با تو که کرد