چون باده تو خوردم من محو چون نگردم

پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم

دیوانه چون نگردم زنجیر چون نگیرم

تو چون میی من آبم تو شهد و من چو شیرم

بگشا دهان خود را آن قند بی عدد را

عذر ار نمی پذیری من عشوه می پذیرم