گر چه دهان پر است ز گفتار لب ببند

در ما که در وفای تو چون کوه مرمریم

آن دم که از مسیح تو میراث برده ای

در گوش ما بدم که چو سرنای مضطریم

خاموش کن که پیش حسودان منکریم