چون ماه نو ز بدر تو باریک می تنم

می مالم این دو چشم که خواب است یا خیال

باور نمی کنم عجب ای دوست کاین منم

آری منم ولیک برون رفته از منی

در تاج خسروان به حقارت نظر کنم

تا شوق روی توست مها طوق گردنم

با ماهیان ز بحر تو من نزل می خورم