ما را ببین تو مست چنین بر کنار بام

وز ما مدزد دل که نه ما دل فشاره ایم

ما آب قلزمیم نهان گشته زیر کاه

یا آفتاب تن زده اندر ستاره ایم

داند کنار بام که ما بی کناره ایم

مهتاب را چه ترس بود از کنار بام

پس ما چه غم خوریم که بر مه سواره ایم