کنون خوان همی باید آراستن

نکرد از دلیران کسی را تباه

از ایرانیان من بسی کشته ام

زمین را به خون و گل آغشته ام

بباید به می غم ز دل کاستن

وزان روی رستم سپه را بدید

سخن راند با گیو و گفت و شنید