تعلیممان دهد که در او بر چه سان رویم

این نقش ها نشانه نقاش بی نشان

پنهان ز چشم بد هله تا بی نشان رویم

راهی پر از بلاست ولی عشق پیشواست

هر چند سایه کرم شاه حافظ است

در ره همان به ست که با کاروان رویم

ماییم همچو باران بر بام پرشکاف