هزار ابر عنایت بر آسمان رضاست

که من تو را نگذارم به لطف بردارم

رخ تو را ز شعاعات خویش نور دهم

سر تو را به ده انگشت مغفرت خارم

اگر ببارم از آن ابر بر سرت بارم

ببسته ست میان لطف من به تیمارت

که دیده برکات وصال و تیمارم