گمان فتاد رخم را که هم عذار توام

بیا بیا که تو راز زمانه می دانی

بپوش راز دل من که رازدار توام

چو آفتاب رخ تو بتافت بر رخ من

شمرد مرغ دلم حلقه های دام تو را

از آن خویش شمارم که در شمار توام

اگر چه در چه پستم نه سربلند توام