چو از رعیت عشقم بدان دیار روم

چو بر براق سعادت کنون سوار شدم

به سوی سنجق سلطان کامیار روم

جهان عشق به زیر لوای سلطانی است

منم که در نظرم خوار گشت جان و جهان

بدان جهان و بدان جان بی غبار روم

غبار تن نبود ماه جان بود آن جا