چه ناامیدی از ما که را زیان کردیم

گر آب روح مکدر شد اندر این گرداب

ز سیل ها و مددهاش خوش عنان کردیم

چرا شکفته نباشی چو برگ می لرزی

بسا دلی که چو برگ درخت می لرزید

به آخرش بگزیدیم و باغبان کردیم

الست گفتیم از غیب و تو بلی گفتی