که ما بلی تو را باغ و بوستان کردیم

الست گفتیم از غیب و تو بلی گفتی

چه شد بلی تو چون غیب را عیان کردیم

پنیر صدق بگیر و به باغ روح بیا

خموش باش که تا سر به سر زبان گردی

زبان نبود زبان تو ما زبان کردیم