خمش گزاف مینداز مهره اندر طاس

بیا که کار چو تو صد هزار ما کردیم

بیار اشک چو مشتاق و گرد را بنشان

که روی ماه نبینیم تا در این گردیم

به ما گذار که ما اوستاد این نردیم